Зөөлөн зүрх

Хүүхдийн баяр болоод ах дүү хамаатан садан, хадам энэ тэрийн баахан хүүхдийг аав ээжтэй нь хооллож ундалсаар байгаад хоёр өдрийг өнгөрөөв. Жаахан бөхийгөөд л юм хийхээр нуруу өвдөөд эргэж хөрвөөж ч болохгүй юм. Гэхдээ хүүхдүүд баярлуулж байгаа болохоор гүрийгээд л хийгээд байлаа. Тэгээд ах дүүгийн хүүхдүүдийг явуулчихаад жаал амсхийж байгаад гал тогооны өрөөгөө цэвэрлээд шалаа угааж байтал хүү минь орж ирснээ. Ээжээ би угаая гэлээ. Хүн болох гэж ирснээсээ хойш нэг ч удаа шал угааж үзээгүй хүү маань тэгж хэлэхэд нь би гайхаад „Яагаад чи шал угаах гэж байгаа юм бэ?“ гэж асуухад „Та ядарч байгаа шүү дээ “ гэж байна. Хүүхдээ гэж ээжийгээ гэх сэтгэлийг хүнээс харж биш өөрөө бодож тунгаагаад гаргаад ирж байгаа юм даа. Энүүгээрээ л хүн адгууснаас ялгагддаг байх даа. Манай залуу хүртэл ийш тийшээ явж юм цуглуулж ирсэн хүмүүсийг хөгжөөсөөр байгаад их ядарчихсан байна лээ. Орондоо орсон хойноо „Хүүхдийн баярыг дараа жил хүүхдүүдтэйгээ л тэмдэглэнэ шүү“ гэж ирээд л эрхлээд байсан. Бас айлын том хүүхдэд яагаад хүмүүс бэлэг өгөхгүй байна аа гэж ирээд л хошигноод байсан. Хаяа нээрээ л айлын том хүүхэд шиг байдаг шүү. Намайг буйдан дээр хэвтэхээр л хүүгээсээ түрүүлж ирээд л хажуугаар ороод тэвэрч ирээд л хэвтэнэ. Хэд хоног чихэр жимсийг нь хориогүй болохоор хүүхэд бүр өдөр болгон амттан идээд, шүдэнд нь л хор болох байх даа. Яана аа ер нь гэрийн эзэгтэй шинжиндээ орчихжээ би. Нээрээ сониноос нэгэн сургууль ирэх жилээс цагийн багш болж хичээл заагаач гэж байна. Сонирхолтой санагдсан. Оюутнуудын сэтгэхүй, шинэчлэлийн менежмент, бизнесийн талаархи ойлголт хэр байдаг бол!!! Харин миний энэ их ажил дээр нь нялх хүүхэд зэрэг завгүй их ажил садаа болчихгүй бол ч их зугаатай санагдаад байгаа шүү. Өөрийгөө сайн хөгжүүлмээр байна аа. Ялангуяа мэргэжлээрээ. Сурах зүйл их байгаа боловч бас сургахгүй байх амьдралын хүчин зүйл гэж бас байх юм даа.